Η γιορτή του Πολυτεχνείου

  • 0

Η γιορτή του Πολυτεχνείου

Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία φώναξαν όλα τα παιδιά του σχολείου στη σημερινή γιορτή μας, για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο φιλόλογος κ. Νίκος Μακαρόνας, ο οποίος μεταξύ άλλων υπογράμμισε τα εξής:

[…] Σήμερα η μνήμη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μετατρέπεται σε ώρα ευθύνης του πολιτισμένου ανθρώπου απέναντι στο χάος και το κενό. Γιατί υπενθυμίζει πως το αντίδοτο στο μηδέν είναι το όνειρο, είναι το νόημα που δίνει υπόσταση στο όνειρο και είναι ο μύθος που το καταξιώνει ως υπαρξιακό γεγονός.

Η γενιά του Πολυτεχνείου είχε όνειρο, γι’ αυτό ενώθηκε γύρω απ’ αυτό την πιο όμορφη στιγμή της, την ώρα που μπορούσε να το υπερασπιστεί ερωτικά, υπαρξιακά. Η γενιά του Πολυτεχνείου δεν αντιστάθηκε διανοητικά, αλλά σωματικά. Αντέταξε με θέρμη τη ζωή της απέναντι στην παγερότητα των αρμάτων. Και ήταν αυτή η ζωή όμορφη, γιατί ήταν βαθύ το νόημά της, γι αυτό ήταν καίριος ο στόχος της.

Τα παλικάρια και οι κοπέλες που έτρεξαν στο Πολυτεχνείο ήταν παιδιά του μόχθου για μια καλύτερη ζωή. Διάβαζαν, μελετούσαν, συγκεντρώνονταν και τραγουδούσαν, ερωτεύονταν για να ανοιχτεί διάπλατο στα μάτια τους το όνειρό τους, όχι για να κατοχυρωθούν οι διεκδικήσεις τους. Όχι για να κατανείμουν ρόλους και εξουσίας, αλλά για να αναδιανείμουν στο σύνολο της κοινωνίας το αγαθό της ζωής, ευπρεπισμένο και ιερό μέσα από το όνειρό τους. Γι αυτό πυροβόλησαν τα άρματα με τρεις λέξεις που συνοψίζουν το μύθο της γενιάς τους: ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Όχι με υστεροβουλία, αλλά με εντιμότητα, όχι με εκρηκτικά μάχης, αλλά με έκρηξη ψυχής. Γι’ αυτό, όταν η δικτατορία μηδένισε τα νοήματα, η λαϊκή ψυχή πολλαπλασίασε τα όνειρα γαντζωμένη από την τέχνη, τη βαθιά συνείδηση της ζωής.

Σήμερα εμείς, ανοχύρωτοι στο φόβο, αιχμάλωτοι στον τρόμο της επιβίωσης, έχοντας κρατήσει από εμάς μόνο τη βεβαιότητα του χώρου που καταλαμβάνει η σάρκα μας, τρέμουμε την επερχόμενη απειλή. Τι φοβόμαστε στην πραγματικότητα; Το μηδέν. Τη γύμνια του κόσμου που μας περιέχει, χωρίς να είναι δικός μας, αφού δεν του εμπιστευθήκαμε το μύθο μας. Και δεν τον εμπιστευτήκαμε γιατί δεν τολμήσαμε να δραπετεύσουμε από τη φυλακή της ρηχής μας βεβαιότητας, του επιτακτικού αιτήματος της επιβίωσης. Γι αυτό αντιμετωπίζουμε αυτές τις μέρες με καχυποψία, γι αυτό τις απαξιώνουμε ή –στην καλύτερη περίπτωση– τις βλέπουμε σαν ευκαιρία ρέμβης. Αν τις αφήσουμε να λειτουργήσουν μέσα μας εορταστικά, δηλαδή παρακινητικά, τότε θα αποκαλύψουμε τη γύμνια μας απέναντι στις γενιές που θά ’ρθουν. Και ίσως αυτές οι γενιές, οι μεγαλωμένες στο φόβο, ίσως είναι αυτές οι ίδιες που θα αντιτάξουν απέναντί του ως μόνη διέξοδο τον τρόμο. […]

Ολόκληρη η ομιλία του κ. Μακαρόνα εδώ.

12239954_912280245534349_8962678991182186669_n


Leave a Reply