2ο Γυμνάσιο Λαυρίου: σκέψεις από μια αλλιώτικη εκπαιδευτική επίσκεψη

  • 0

2ο Γυμνάσιο Λαυρίου: σκέψεις από μια αλλιώτικη εκπαιδευτική επίσκεψη

Την Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016, μια ομάδα μαθητών του σχολείου μας επισκέφτηκε το 2ο Γυμνάσιο Λαυρίου. Ο σκοπός της επίσκεψής μας ήταν να γνωρίσουμε την τάξη υποδοχής που λειτουργεί στο σχολείο και αποτελείται από παιδιά προσφύγων, από το Αφγανιστάν συγκεκριμένα, να παρακολουθήσουμε τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας και να συζητήσουμε με τα παιδιά ερωτήσεις που είχε ετοιμάσει ο καθένας από εμάς σχετικά με το σχολείο τους, την καθημερινότητα και τα χόμπι τους.

Αφού ξεναγηθήκαμε στους χώρους του σχολείου, στη συνέχεια παρακολουθήσαμε τον τρόπο που διδάσκονται τα παιδιά τα ελληνικά μέσω της αγγλικής γλώσσας.

Έπειτα συζητήσαμε, κάναμε εμείς ερωτήσεις και εκείνοι σε εμάς, και μάθαμε πολλά για την πατρίδα τους και σχετικά με το πώς λειτουργούν τα σχολεία εκεί. Δεδομένου ότι τα παιδιά ήταν διαφορετικής ηλικίας, το καθένα είχε να προσφέρει κάτι διαφορετικό στην κουβέντα. Ανταλλάξαμε στοιχεία επικοινωνίας, ώστε να είμαστε σε επαφή και να γνωριστούμε ακόμα καλύτερα, στέλνοντας έμμεσα το δικό μας μήνυμα ενάντια στον ρατσισμό και την ξενοφοβία.

Θεωρώ πως ήταν μια αξέχαστη εμπειρία ζωής για όλους τους, αφού όλοι μας επιστρέψαμε με τις καλύτερες εντυπώσεις.

Ευχαριστούμε θερμά το 2ο Γυμνάσιο Λαυρίου τον διευθυντή, κ.Παπασπύρου, και την καθηγήτρια των Ελληνικών, κ. Καγκάδη, για την ευκαιρία που τους πρόσφεραν. Ελπίζουμε να ξαναβρεθούμε σύντομα κοντά τους.

Μαριλένα Ματσώτα, Γ3

Πριν λίγες μέρες είχα τη χαρά να συναντήσω μία τάξη μεταναστών στο 2ο Γυμνάσιο Λαυρίου. Ομολογώ πως στην αρχή ήμουν λίγο αγχωμένη και ένιωθα αμήχανα. Μετά από την γνωριμία μας όμως ένιωσα άνετα, κατάλαβα πως παρ’ όλο τον αγώνα τους είναι παιδιά σαν εμάς. Σε όλη τη διάρκεια της συζήτησης μας, απάντησαν στις απορίες μας αλλά κι εμείς τις δικές τους. Ο κάθε ένας έχει τα δικά του ενδιαφέροντα και τον δικό του εκλεκτό χαρακτήρα. Πλέον, όταν τους σκέφτομαι, στο μυαλό μου δεν εμφανίζεται η λέξη «πρόσφυγας», αλλά το όνομα του κάθε παιδιού και τα στοιχεία του χαρακτήρα του που μπόρεσα να γνωρίσω.

Είμαι ευγνώμων που μπόρεσα να είμαι μέλος αυτής της ομάδας και να συμμετάσχω σε αυτή τη δράση γιατί, εκτός από την εμπειρία που είχα, μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω τα συγκεκριμένα παιδιά.

Νίνα Σεφέρη, Γ3

Οργανώσαμε αυτή την επίσκεψη για ποικίλους λόγους. Για να δουν οι μαθητές μας ένα διαφορετικό μάθημα, τη διδασκαλία των ελληνικών ως ξένης γλώσσας, για να επισκεφτούν ένα σχολικό περιβάλλον πολυπολιτισμικότητας (το 2ο Γυμνάσιο Λαυρίου υποδέχεται εδώ και δεκαετίες του πρόσφυγες του καταυλισμού της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ), για να γνωρίσουν συνομηλίκους τους από τις χώρες του πολέμου και κυρίως για να καταλάβουν και να συναισθανθούν ότι το προσφυγικό δεν είναι μόνο αριθμοί νεκρών και επιζησάντων αλλά έχει πρόσωπο, παιδικό και εφηβικό.

Το σχολείο οφείλει να εκπαιδεύει πρωτίστως ανθρώπους κι έπειτα μαθητές. Και η βαθιά συγκίνηση που προκαλεί ο άδικος πόνος του Άλλου, έτσι όπως τον βιώνουν οι πρόσφυγες στη χώρα καταγωγής και στη χώρα υποδοχής ταυτόχρονα, είναι συγκλονιστικό μάθημα για μαθητές και εκπαιδευτικούς.

Κι επειδή κάποιες φορές ξεχνάμε να είμαστε άνθρωποι γιατί αφήνουμε να μας (περι)ορίζουν τα «καθήκοντά» μας και η καθημερινή γραφειοκρατία που αφυδατώνει χαρακτήρες, κλείνω με δύο κουβέντες των παιδιών.

Η Γεωργία μού είπε: «Κυρία, πώς να τους ρωτήσω πώς ήταν το σχολείο στην πατρίδα τους; Σφίγγεται το στομάχι μου».

Και ο Αχμάντ βρήκε την ευκαιρία να εξομολογηθεί στους δασκάλους του: «Εδώ αισθανόμαστε σαν στο σπίτι μας. Σας ευχαριστούμε που μας θέλετε σε αυτό το σχολείο».

Ας κρατήσουμε, εμείς που κινούμαστε στην περιφέρεια των προβλημάτων επιβίωσης, ότι, τελικά, οι μαθητές μόνο στο σχολείο τους αισθάνονταν ασφαλείς, κι αυτό πρέπει να είναι το καθήκον μας.

Νατάσα Μερκούρη, φιλόλογος

 

 


Leave a Reply