Εντυπώσεις από την παρακολούθηση της ταινίας «Έτερος Εγώ»

  • 0

Εντυπώσεις από την παρακολούθηση της ταινίας «Έτερος Εγώ»

Η ταινία Έτερος Εγώ είναι ένα αστυνομικό θρίλερ, το οποίο συνδέει τα μαθηματικά, με τη φιλοσοφία, την ηθική και το έγκλημα. Γίνονται πέντε δολοφονίες με κοινό χαρακτηριστικό τα αρχαία ρητά του Πυθαγόρα και τον αριθμό 220 στον τόπο του εγκλήματος. Την υπόθεση αναλαμβάνει ένας καθηγητής εγκληματολόγος, που είναι ιδιοφυής και ταυτόχρονα εσωστρεφής και μοναχικός. Πρόκειται για ένα χαρακτήρα με περίπλοκη ψυχοσύνθεση που προκαλεί τη συμπάθεια των θεατών και δημιουργεί πολλά ερωτήματα σχετικά με τη ζωή του και τον τρόπο σκέψης του.

Η πλοκή ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και κρατούσε τον θεατή συνέχεια σε αγωνία, με αποτέλεσμα κανείς να μην περιμένει την εξέλιξη της ιστορίας και το τέλος. Οι δολοφονίες είναι έξυπνα στημένες, με μαθηματική ακρίβεια, ενώ παραλληλίζεται ωραία και κατανοητά το μαθηματικό θεώρημα των φίλιων αριθμών με την πραγματική κι άσβεστη φιλία. Ο δολοφόνος και το κίνητρό του θέτουν ένα πραγματικό δίλημμα τόσο στον ήρωα όσο και σε εμάς τους θεατές, αφού με τη λύση του μυστηρίου δεν γνωρίζουμε εάν δικαιολογούμε ή όχι το δολοφόνο. Και δεν γνωρίζουμε τι θα κάναμε εάν έπρεπε να πάρουμε εμείς την απόφαση που καλείται να πάρει ο πρωταγωνιστής.

Με λίγα λόγια, είναι μια ταινία που συναρπάζει το θεατή με το μυστήριο και την ανατρεπτική πλοκή, ενώ παράλληλα θέτει ηθικά ερωτήματα και υπογραμμίζει την αξία και τη σημασία που έχει η αληθινή φιλία για τους ανθρώπους, που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στις πιο ακραίες πράξεις.

Αμαράντα Αγγελοπούλου, Α1 Λυκείου

Η ταινία Έτερος Εγώ, αν και φαίνεται αρχικά να υπακούει στη δομή της πλοκής ενός αστυνομικού διηγήματος, εκπλήσσει με τα φιλοσοφικά ερωτήματα που θέτει. Τι σημαίνει χρέος απέναντι στο άδικο σε μια κοινωνία που διαποτίζεται από τη διαπλοκή; Ποιος αποφασίζει για την αξία της ανθρώπινης ζωής, είτε είναι η ζωή του φίλου, είτε του πατέρα που είναι κλινικά νεκρός, είτε ακόμα του εχθρού που είναι υπεύθυνος για την αδικία;

Τα μαθηματικά και η φιλοσοφία εμπλέκονται για να διαλευκάνουν το μυστήριο αλλά και για να θέσουν αυτά τα ερωτήματα οδηγώντας στο συμπέρασμα ότι τελικά την ευθύνη τη φέρουμε οι ίδιοι οι άνθρωποι και η λύση που δίνουμε δεν μπορεί να είναι ποτέ ανώδυνη. Η συγχώρεση δεν είναι πάντα δυνατή, το ηθικό δίλημμα θα βαρύνει τον ήρωα ό,τι και αν πράξει, η απώλεια δεν θα επουλωθεί με οποιαδήποτε πράξη αυτοδικίας, η οποία τελικά οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εξίσωση του άδικου με την αδικία, και το μόνο που παραμένει ως θετικό πρόσημο και απάντηση στο άδικο είναι η πράξη φροντίδας για τον άλλον. Εκείνον που έχει νόημα να φροντίσουμε ως τον έτερο, τον διαφορετικό, ως τον άνθρωπο του οποίου η ύπαρξη δίνει νόημα στην ίδια μας την ύπαρξη.

Ο έτερος εγώ δεν είναι μόνο η φίλη που αγαπήσαμε, ο πατέρας που χάσαμε, με άλλα λόγια το άλλο μας μισό, αλλά εκείνος ο άλλος-ξένος που ο ήρωας φροντίζει στο τέλος της ταινίας ενάντια στις αρχές του. Αυτή η πράξη του τον οδηγεί στο να υπερβεί τον ίδιο του τον εαυτό με τρόπο όμως που τελικά τον βοηθά να φροντίσει τον εαυτό του, και ίσως να αγαπήσει και να αγαπηθεί ξανά.

Ο έτερος εγώ, με αυτή την έννοια, πραγματώνεται, όπως και στα μαθηματικά, με διαφορετικούς τρόπους και σε διαφορετικά ζεύγη, όχι μόνο αριθμών, αλλά και ανθρώπων για να θέσει το φιλοσοφικό ερώτημα  για την ανθρώπινη ζωή και την αξία του άλλου, του ξένου, του διαφορετικού. Για να κατανοήσουμε το χρέος μας ως άνθρωποι πρέπει να απαντήσουμε στο κάλεσμά του, πολλές φορές ενάντια στον ίδιο μας τον εαυτό, προκειμένου να κατανοήσουμε ποιος είναι τελικά ο άνθρωπος που ο καθένας από εμάς πραγματικά είναι.

Μίνα Καραβαντά (μαμά Αμαράντας Αγγελοπούλου)


Leave a Reply