Μαρμάρινες νύχτες: 1ο βραβείο στη Μαριλένα Ματσώτα

  • 0

Μαρμάρινες νύχτες: 1ο βραβείο στη Μαριλένα Ματσώτα

Η μαθήτριά μας της Γ’ Γυμνασίου Μαριλένα Ματσώτα απέσπασε το 1ο βραβείο στον Διαγωνισμό Πολυτροπικού Διηγήματος “Αφήνω τα ίχνη μου με τη γραφίδα και τον φωτογραφικό μου φακό”, που οργάνωσε το σχολείο μας σε συνεργασία με το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς και τις εκδόσεις Κέδρος.

Μαρμάρινες νύχτες

Της Μαριλένας Ματσώτα

Στεκόταν αμίλητη, σκυθρωπή και ανέκφραστη σε εκείνη την παλιά ταλαιπωρημένη πολυθρόνα του σαλονιού. Με το νύχι της χάραζε το φθαρμένο δέρμα της πολυθρόνας, κοιτώντας επίμονα το ρολόι της, περιμένοντας να περάσει η ώρα για να πάει στην πλατεία, εκεί κοντά στο λιμάνι των Χανίων, για την καθημερινή της δουλειά, ίσως ακόμα και συνήθεια. Όταν το ρολόι χτύπησε τρεις φορές, σηκώθηκε βιαστικά, άρπαξε το σακίδιο της και έφυγε σίφουνας για την πλατεία.

Φτάνοντας, στάθηκε μπρος το άγαλμα ενός άνδρα, ενός πολιτικού συγκεκριμένα. Η όψη του ήταν χαρούμενη, αν και κάποιος σίγουρα θα διέκρινε ένα ίχνος οργής στο πρόσωπο του. Η γυναίκα κοντοστάθηκε λίγο και στη συνέχεια, δίχως να διστάζει, έβγαλε μερικά ρούχα από την τσάντα της και άρχισε να ντύνει και να στολίζει το άγαλμα. Του φόρεσε κασκέτο, πουκάμισο, παπιγιόν… Παραδίπλα, μια παρέα παιδιών που κάπνιζαν, την κοιτούσαν παραξενεμένα και ψιθύριζαν μεταξύ τους. Κόσμος πολύς περνούσε από εκεί και όλοι χαρακτήριζαν «τρελή» τη γυναίκα που έντυνε τα αγάλματα. Εκείνη πάλι, δίχως να τους δίνει καμία σημασία, αφού τελείωνε το πρώτο άγαλμα, προχωρούσε στο δεύτερο, στο τρίτο… Τέσσερα αγάλματα είχε όλα κι όλα αυτή η πλατεία.

Η γυναίκα συνεχίζει να ντύνει τα αγάλματα με απόλυτη προσοχή, προσέχοντας κάθε μικρή λεπτομέρεια. Ο κόσμος που τυχαίνει να περνά εξακολουθεί να σταματά και να την παρακολουθεί με μεγάλη απορία. Εκείνη δεν λογαριάζει, κάνει πως δεν ακούει, εξάλλου το μυαλό της είναι απορροφημένο σε αυτό που κάνει. Σταματάει για λίγο και αναστενάζει καθώς κουμπώνει το πουκάμισο στο τέταρτο άγαλμα. Ρίχνει μια ματιά γύρω της και με το μανίκι της σκουπίζει τον ιδρώτα της. Τα μάτια της βουρκώνουν, στο νου της έρχεται εκείνη η νύχτα του μοιραίου δυστυχήματος. Η πίστη πως οι τέσσερις γιοι της είναι ζωντανοί κυριαρχεί στο υποσυνείδητο της. Συμπεριφέρεται σαν να βρίσκονται στη ζωή, στο πλάι της. Η συνείδηση της είναι τυφλή, το μυαλό της ταξιδεύει σε μια πλάνη. Ίσως και να μην γνωρίζει ή ίσως και να μην θέλει να γνωρίζει, πως οι τέσσερις άνδρες που καθημερινά ντύνει με στοργή και φιλάει στο μέτωπο για καληνύχτα είναι… μαρμάρινοι.


Leave a Reply