Category Archives: ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

  • 0

Ποιος φοβάται την αξιολόγηση; Άρθρο της κ. Κατερίνας Ζηρίδη

education-word-cloud-19119234

Ας πούμε, λοιπόν, ότι εμείς φοράγαμε μπούργκα στους δασκάλους μας. Ας πούμε ότι τους φιμώναμε κιόλας. Και τους αφαιρούσαμε τις φωνητικές χορδές, να μην ακούγεται η φωνή τους. Και τους δέναμε πισθάγκωνα, να μένουν εντελώς ακινητοποιημένοι. Ουτοπικό σενάριο σε θέατρο παραλόγου; Μήπως αρχίζει να μοιάζει πιθανό; Να που υπάρχουν, όμως, οι μαθητές μας, που είναι τέλεια εκπαιδευμένοι. Που αντιλαμβάνονται τους ανθρώπους από τη στάση του σώματος. Που αναγνωρίζουν από τον μυϊκό τόνο και το βάδισμα και τον ρυθμό του σώματος του άλλου, με ποιον έχουν να κάνουν.

Που ξέρουν να διακρίνουν τις πιο αδιόρατες αλλαγές στα πρόσωπα των ανθρώπων. Τις αποχρώσεις στο χρώμα του δέρματος, τη διαστολή στις κόρες των ματιών, που πότε μικραίνουν και πότε μεγαλώνουν τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Που ξέρουν να αφουγκράζονται προσεκτικά τη φωνή. Αναγνωρίζουν την προέλευσή της κάθε φορά: Αν βγαίνει από το κεφάλι, την καρδιά ή το στομάχι. Διακρίνουν την ταχύτητα και τον ρυθμό. Εκτιμούν τη σωστή εκφορά του λόγου. Αναγνωρίζουν το ηχόχρωμα και το βάθος. «Διαβάζουν» τα συναισθήματα των συμμαθητών τους μέσα από την ταχύτητα της φωνής τους ή (ακόμα δυσκολότερο) από τον ρυθμό της ανάσας τους. Ξέρουν να ακούν τον κτύπο της καρδιάς του άλλου. Ας πούμε ότι κάναμε όλα αυτά τα βασανιστήρια στους δασκάλους μας. Η ενέργειά τους, οι συχνότητές τους και η δόνησή τους θα ήταν εκεί. Πριν να μπουν στις τάξεις και αφού απομακρυνθούν για τα καλά από τη ζωή μας. Ενδεχομένως και από τη ζωή γενικά. Οπως μένει η ενέργεια των φωτισμένων δασκάλων, που κάποιοι από εμάς είχαμε την τύχη να συναντηθούν οι ψυχές μας και χαράχτηκαν για τα καλά.

Το φως των Δασκάλων πώς το ακυρώνεις; Η λέξη Αξιολόγηση τείνει να δαιμονοποιηθεί. Και να καεί στην πυρά, όποιος την εφαρμόζει. Μας διαφεύγει, προφανώς, ότι όλοι -και συνεχώς- αξιολογούμαστε στη ζωή. Και η ίδια η ζωή απονέμει χρυσά μετάλλια, διακρίσεις και παράσημα. Γι’ αυτό μη μας φοβάστε, κύριε Υπουργέ! Τους εμπιστευόμαστε τους Δασκάλους μας. Και ενθαρρύνουμε τη Διαφορετικότητα, τη Φαντασία τους και τη Δημιουργικότητά τους. Γι’ αυτό και προσκαλούμε και προκαλούμε και τους δασκάλους των άλλων σχολείων της Αττικής και της Ελλάδας με τα ετήσια συνέδριά μας. Ευκαιρίες δίνουμε. Ανταλλαγής πρακτικών, εφαρμογών και επιστημοσύνης. Την ξέρουμε τη δουλειά μας καλά. Ογδόντα πέντε χρόνια τη διακονούμε.

Άρθρο της Κατερίνας Ζηρίδη στο Έθνος, 17 Φεβρουαρίου 2016.

_MG_7618_19_20_tonemapped

Άποψη του Γυμνασίου. (Φωτογραφία: Τάσος Μπόκος)


  • 0

H λάμψη των δασκάλων – άρθρο της κ. Κατερίνας Ζηρίδη στα Νέα, 21.1.2016

Ανήκω στην ομάδα αξιολόγησης εκπαιδευτικών. Μεγάλη ευθύνη. Τα κριτήρια υπάρχουν και είναι διαφανή.

Οι αξιολογητές καταρτισμένοι. Η προετοιμασία μεγάλη. Η ανατροφοδότηση βασισμένη στην ετερότητα.

«Θα με πονέσετε;». Η έμπειρη δασκάλα κάνει αμήχανο χιούμορ. Τα εσωστρεφή και φοβικά συστήματα έχουν κάνει τη δουλειά τους… Δίνει ακόμα ένα ρεσιτάλ διδασκαλίας. Όπως κάθε μέρα.

Και όμως, η νέα διαδικασία την άγχωσε. Φυσικό το βρίσκω. Οι άνθρωποι δεν έχουμε μάθει σε καλοπροαίρετη ανατροφοδότηση. Έχουμε εθιστεί σε αδιέξοδη κριτική που πέφτει στην ευαισθησία μας σαν πέτρα.

Η νέα δασκαλίτσα παίζει την τεχνολογία στα δάχτυλα.

Τα πιτσιρίκια το γλεντάνε. Digital natives, έτσι κι αλλιώς. Πλατφόρμες, iPads, ΥouTube, χαμός! Άλλη φάση…

Κάθε μάθημα και μια μυσταγωγία. Άλλοτε οι στόχοι διαφοροποιούνται. Άλλες δεξιότητες παιδιών προηγούνται. Ηγεσία. Ομαδικότητα, καλλιέργεια σχέσεων, επίλυση διαφορών.

Μπορούν τα νήπια να εκπαιδευτούν στη Διαιτησία; Ναι, μπορούν. Και να το διδάξουν στη συνέχεια σε forum δικηγόρων.

Μπορούν παιδιά Δημοτικού να μιλήσουν για Loyalty; Μου ζητήθηκε να μιλήσω σε διεθνές συνέδριο για Loyalty, Commitment και Ηγεσία. Και έστειλα παιδιά Δημοτικού αντί για εμένα.

Σηκώθηκαν όρθιοι και χειροκροτούσαν για ώρα, οι συνήθως βαριεστημένοι CEO.

Τα τυπικά προσόντα των δασκάλων ατελείωτα. Τα ουσιαστικά ακόμα περισσότερα. Ήθος, αρχές, αξίες, οράματα. Gravitas. Είναι οι νέοι δάσκαλοι. Οι δάσκαλοι – ηγέτες. Εμπνέουν, δημιουργούν, επηρεάζουν, βάζουν στόχους, τους υπερβαίνουν. Κινητοποιούν τα παιδιά.

Ο νέος δάσκαλος δεν διδάσκει με αυτά που ξέρει. Διδάσκει με αυτό που ΕΙΝΑΙ. Δεν φοβάται μήπως τσαλακωθεί η persona του, με την όποια εξωτερική αξιολόγηση. Γιατί είναι αυτοκαθοριζόμενος και συνεχώς αυτοαξιολογούμενος. Οι νέοι δάσκαλοι έχουν πάθος γιατί υλοποιούν τον σκοπό της ζωής τους. Το Χάρισμά τους.

Αναρωτιέμαι, μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα Αριστείας, ποιος είναι ο ρόλος μου, εμένα του αξιολογητή.

Ο ρόλος μου είναι να ανακαλύψω το χρυσάφι που λάμπει σε κάθε δάσκαλο. Τη δική του μοναδική λάμψη. Συνήθως βυθισμένοι όλοι μας σε περιοριστικές πεποιθήσεις, γνωρίζουμε πολύ καλά σε τι δεν είμαστε καλοί, και αγνοούμε σε τι είμαστε μοναδικοί σε τούτον τον πλανήτη.

Για μένα αξιολόγηση αυτό είναι. Να βρεις την αξία του κάθε δασκάλου, όπως και του κάθε παιδιού. Και αυτό υπηρετώ στη ζωή μου με συνέπεια, σεμνότητα και σοβαρότητα.

[ Στη φωτογραφία, η εγκατάσταση “Λοξή τάξη” του Ζάφου Ξαγοράρη στο Μουσείο Μπενάκη.]

_MG_7615_6_7_tonemapped

Ανεβαίνοντας στο Γυμνάσιο. (Φωτογραφία: Τάσος Μπόκος)


  • 0

Μήνυμα της Προέδρου κ. Κατερίνας Ζηρίδη

assets_LARGE_t_420_54058559Αναζητήστε σχολεία με ιστορία, με παράδοση, με αρχές, με αξίες, με οικογενειακή ιστορία. Ανθρώπινα σχολεία. Ελληνικά σχολεία.

Αναζητήστε μία θετική, παιδαγωγική ατμόσφαιρα. Ανθρώπους που νοιάζονται. Ανθρώπους που έχουν τυπικά και ουσιαστικά προσόντα.

Αναζητήστε μεταπτυχιακά, διδακτορικά, ψάξτε για ανθρώπους που έχουν φλόγα στην καρδιά και ενθουσιασμό και αφοσίωση στο έργο τους, που αγαπούν αυτό που κάνουν.

Αναζητήστε ένα ασφαλές, οικογενειακό, στοργικό κλίμα. Ένα περιβάλλον, που από μόνο του δημιουργεί ερεθίσματα, γιατί στα πρώτα χρόνια είναι που διαμορφώνεται η αντίληψη του ποιοτικού.

Είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουν τα ταλέντα τους, τα χαρίσματά τους και τη μοναδικότητά τους.

Είναι οι άνθρωποι που έχουν ωριμάσει φυσικά, κοινωνικά, συναισθηματικά, διανοητικά και πνευματικά μέσα σ’ ένα θετικό περιβάλλον.

Είναι οι άνθρωποι που είναι εξοπλισμένοι με όλες τις δεξιότητες και τα εφόδια που χρειάζεται η ζωή.

«Γι’ αυτό, μην μου λες σε ποιο Πανεπιστήμιο πήγες, πες μου σε ποιο σχολείο ήσουνα.»

sigKZhridh